Veenkoloniën

Ter inspiratie:

De uitgestrekte veenmoerassen in het zuiden en oosten van Groningen en het noorden en oosten van Drenthe waren eeuwenlang onbegaanbaar. Totdat men in de Middeleeuwen ontdekte dat plakken gedroogd veen een uitstekende brandstof vormden: turf. De stad Groningen zag haar winst en investeerde flink in ontginningscompagnieën en het aanleggen van kanalen. De turf werd grondig en systematisch afgegraven, gedroogd en naar de Stad gebracht, die er schatrijk van werd. Het landschap veranderde ingrijpend: het kaarsrechte, 38 kilometer lange Stadskanaal vormde de zuidgrens van de provincie en ten noorden daarvan werden de Veenkoloniën ingericht op de tekentafel: de langgerekte percelen, allemaal even breed, zijn ook vandaag nog te herkennen in het landschap, net als de lintdorpen en de afwateringskanalen.

Toen de turf opraakte, richtten de arbeiders en beurtschippers zich op de scheepvaart en de nu toeristische vaart: de kleine binnenvaartschepen bleken prima geschikt voor lucratieve tochten naar Scandinavië en de Oostzee. De eens zo onherbergzame Veenkoloniën waren voorgoed in cultuur gebracht.

Bezoek:

Het Veenkoloniaal Museum in Veendam, het Kapiteinshuis in Nieuwe Pekela, Heemtuin, het Gevangenismuseum in Veenhuizen (Drenthe), het Stadskanaal, historische spoorlijn S.T.A.R., Natuurpark Tussen de Venen in Muntendam.

Raak geïnspireerd door:

Landmeter Johan Sems, de Veenkoloniale schippers, encyclopedie-schrijver en Veendammer Anthony Winkler Prins. 

Ik wil graag meewerken aan de verhaallijnen

Ben je geïnteresseerd in één van de verhaallijnen?
Kom dan naar de bijeenkomsten in maart.
Opgeven bijeenkomst >>

Kun je niet komen maar heb je toch informatie die je graag wilt delen?
Geef dat in het onderstaande formulier aan. We nemen je opmerking mee bij de uitwerking van de verhaallijnen.

Aanvulling verhaallijnen

    de gegevens zijn niet verzonden omdat niet alle velden (correct) zijn ingevuld.

    Deel deze pagina